In Salta doen we niet veel meer dan wat relaxen. Slenteren en op stap gaan. We proeven de sfeer bij een peña, een typisch café van deze streek, waar soort folkmusic gespeeld en iedereen er lekker op los danst. Verder bewonderen van tangodansende mensen op het plein, luieren in het park, kletsen met muzikant Diego, Torrontés wijn proeven. Tussen de bedrijven door word ik, al is het zonder palmtak, gezegend, want de pastoor spreidt het wijwater in de verte rond.

Totaal relaxt richting Cafayate langs de Quebrada de Cafayate, zijnde schitterende rotsformaties met nog mooiere namen. Maar ik geniet ook van de pick-up met honden braaf in de bak, een boer, die met z'n paard aan het ploegen is, de vergezichten op de Andes, landschap met cactussen, kleine dorpjes, tabak die te drogen ligt en de alom zwevende condors. Ik schuif van links naar rechts in de bus, om maar niks te missen, een waar feestje dit tripje met de bus.

Cafayate heeft een heerlijke sfeer en hostel Rusty-K sluit hier perfect bij aan: Heladeria Miranda ook, want die produceert wijnijs van Cabernet of Torrentés. Niet slecht, maar mijn favoriet zal het niet worden. Ik heb mijn zinnen gezet om een stuk van de Valles Calchaquíes te verkennen, maar de informatie is wat lastig te krijgen. Met alle beetjes bij elkaar, puzzelen we voldoende uit om de vreemde blikken te negeren en de gok te wagen om de volgende dag op de bus naar Angastaco te stappen. Er gaat 1x per dag een bus 's morgens vroeg Angastaco à Cafayate en eind van de ochtend weer terug, waarschijnlijk zodat mensen uit de dorpjes boodschappen kunnen doen in Cafayate. Echter, wij reizen andersom en overnachten ook aldaar. Geen spijt gelukkig. De weg heen is wederom een feestje. De omgeving is prachtig, hoge bergen, rivierbeddingen, wijngaarden, finca's, iniminidorpjes, waar weinig van de Spaanse kolonialisten te zien is en qua ontwikkeling terug in de tijd. We komen ook door de Quabrada de las Flechas, wederom aparte rotsformaties, gevormd door winderosie.

In Angastaco wandelen we, na een tip van stel Argentijnse toeristen, naar een bodega. In eerste instantie passeren we hem zonder erg, maar een bijna blinde man met onverstaanbaar Spaans dialect wijst ons de weg. De bodega is heel klein, niet berekend op rondleidingen of proeverijen, maar toch zijn we van harte welkom om een kijkje te nemen. De eigenaar legt in zijn beste Spaans hoe de wijnmakerij verloopt en tapt een glaasje voor ons. We vragen of we een flesje kunnen kopen. Natuurlijk kan dat, maar hij moet wel ff zoeken naar een fles, etiketten, lucifers om voor ons een flesje gereed te maken. Bij het verder verkennen van de omgeving ontmoeten, de plaatselijke huisdieren, als geiten, ezels en paarden, maar ook een slang die meent recht van overpad te hebben, een couchsurfende en liftende Fransman en een driepotige hond die ons tot zijn favoriete bezoekers kiest. Heerlijke dag, moe en voldaan duiken we ons bed in om de volgende dag de vroege bus terug te nemen.

Terug in Cafayate huren we een fiets en gaan wat langs bodega's. Bij een bodega waar ze naast wijn ook kaas maken, drentelen we ‘onopvallend' achter een tourgroep aan en bewonderen de geiten, eenden, ganzen, lama's, koeien, kippen en natuurlijk druiven. De rondleiding is slow en we haken af en fietsen verder. Voornamelijk stijgend, op ‘ripio'-wegen (= onverhard / keislag), over en door watertjes. Gelukkig eindigen we dalend en met een groot glas wijn. Nadat we van het terras worden gejaagd, doen we nog een rondje rond het dorp en daarna heb ik voldoende zadelpijn om de fiets weer in te leveren. We proeven 's avonds nog wat plaatselijke specialiteiten en gaan we ons weer klaar maken voor de terugreis.