Tot nu toe hebben we in een hostel geslapen, gezellig op een slaapzaal, maar omdat we merken dat we ook graag wat ruimte om heen hebben en in onze blote kont naar de badkamer willen lopen, boeken we, met een fles wijn achter de kiezen, snel ff een goedkoop appartement voor de komende drie nachten. Paar uur later, midden in vliegen we naar Ushuaia, de meeste zuidelijke stad ter wereld. Nou ja stad, uit de kluitengewassen dorp, maar voor velen het vertrekpunt richting Antarctica. Zover gaan we niet, want we vinden het hier al koud en ik probeer gelijk te verzinnen waar ik mijn thermo-ondergoed in de rugzak heb verstopt.

We laten ons afzetten bij het appartement, maar op dat adres blijkt de eigenaar te wonen, ons appartement is in de stad. De man is wat wazig (of wij met wat slaaptekort) en het huis waar we staan is niet echt spik-en-span, dus we vragen voor de zekerheid of we het appartement eerst kunnen zien, mss hebben we de plaatjes iets te positief geïnterpreteerd. Maar eenmaal aangekomen, blijkt het veel beter te zijn: keurig appartement, geschikt voor zeker 10 personen. Twee woonkamers, twee badkamers, keuken, 3 slaapkamers .....oooo.... hier redden wij ons voorlopig wel, onze eigen villa.....ineens ruimte genoeg.

We boeken van een bootje of twee en pakken de bus naar het NP Tierra del Fuego. Staan eerst bij de verkeerde halte natuurlijk, maar dat komt altijd vanzelf goed en we worden letterlijk aan het eind van de weg afgezet, midden in het park. We doen een leuke hike, soms ff zoeken, beetje alternatieve weg nemen, paden zijn niet altijd duidelijk. Vanuit de bus zagen we een vosje en een kleine bever. Dus bij de wandeling zoeken we actief naar wildlife, maar we concluderen dat de bevers niet thuis zijn, de ezels diaree hebben en dat combinatie van een Argentijn en Italiaan erg veel herrie oplevert. De omgeving maakt alles goed, prachtig, heerlijke ruige natuur op z'n best. De herfstkleuren schitteren in de zon.

De volgende dag begint met storm op zee. De boten mogen de haven uit, dus ook de onze niet. Als alternatief wandelen we naar de gletjser Martial (tip van de drukke Italiaan), flink klimmen, met soms harde windvlagen, wat losse sneeuw, maar meestal zon en vooral schitterende uitzichten. Was gisteren de omgeving ruig, OK, het kan ruiger. Volgens de drukke Italiaan kun je tot ongeveer 10 meter van de gletsjer komen. Eenmaal boven concluderen we dat hij waarschijnlijk ook denkt dat hij iets van 50 cm in zijn broek heeft hangen, de afstand is wat groter. Maar dat kan de pret niet drukken want we treffen het: Alle mist is ff uit de baai en kunnen we het Beagle Channel overzien. We sluiten de dag af met hapje, drankje en toosten op goed weer morgen.

De drukke Italiaan komt nog ff langswippen en doet verslag van zijn race om de pinguïns te zien. Hij is al 4 dagen bezig om een tour te doen richting deze beestjes. Echter, door het slechte weer op zee, worden de boottochten steeds geannuleerd. Maar het is hem gelukt (met regen, wind, sneeuw en veel kou) en hij verzekerd ons dat het de moeite waard is.

Nou de volgende dag zijn wij aan de beurt, een tripje richting pinguïns!!! Ondanks dat het dorp vergeven is van souvenirpinguïns, is er maar één eiland in de buurt waar ze gespot kunnen worden. We worden verwelkomd door Marscha van Piratours, de enige maatschappij die het Isla Martillo werkelijk op mag, de rest vaart erom heen. Natuurlijk willen wij met die beestjes kroelen. Het weer zit mee: koud, winderig, maar droog met zonnetje. We trekken alle kleren aan de we bij hebben, sokken fungeren als handschoenen en hup de zodiac in. Eenmaal op het eiland zien we volop pinguïns. We krijgen instructies mee zodat we ze niet per ongeluk de zee in jagen en vanaf dan is het alleen maar genieten. Er zijn twee soorten hier: Maegelhaen-pinguïn die binnen enkele dagen naar het noorden trekt (Peninsula Valdes, daar komen we nog) en de Papua-pinguïn, die hier permanent zit. De Papua-pinguïn is wat groter, heeft oranje voeten en snavel en maakt belachelijk veel herrie voor zo'n beestje, maar is ook erg fotogeniek. Er zijn nog wat jonkies, maar dat zie je enkel aan de pluizige veren, want qua grootte doen ze met de volwassen mee.

We wandelen tussen de grappige beestjes. Ze werken aan hun nesten (man werkt, vrouw keurt, prima rolverdeling, dacht ik zo). Stelletjes kroelen, maken ruzie en maken het weer goed. Jonkies zitten beschut, maar nieuwsgierig te loeren. En zo sloom als ze op het land waggelen, zo snel zijn ze in het water, verbazingwekkend. Dik tevreden laten we de pinguïns achter en gaan informeren of het weer inmiddels onze boottocht in de middag toestaat. Maar helaas zoals voorgaande dagen, is het bootje te klein om tegen de grote golven opgewassen te zijn en de grote-massa-catamaran zien we niet zitten. We willen eerste rang zitten.

Hiermee besluiten we dat we in ieder geval richting Peninsula Valdes gaan om daar zeeleeuwen en orca's te zoeken. Dus busticket geboekt van Buenos Aires naar Puerto Madryn, slaapplekkie gezocht in Puerto Piramides, maar nog niet geboekt, omdat we niet goed kunnen vinden of we nog met de bus dezelfde dag daar gaan komen.

Nu een lange reis voor de boeg, overmorgen begin van de avond zijn we hopelijk op onze volgende bestemming (maar wel met wat tijd voor een terrasje in Buenos Aires J).